การต่อสู้

      การต่อสู้เป็นการจำเป็นสำหรับชีวิตมนุษย์เราอย่างยิ่ง เราเกิดมาในสมัยที่โลกเต็มไปด้วยการต่อสู้ เราไม่สามารถจะเว้นการต่อสู้เสยได้เพราะถ้าไม่ต่อสู้เราก็อยู่ไม่ได้ ถ้าเราอยากจะมีชิตเยี่ยงคนทั้งหลาย เหตุการณ์บังคับให้เราตองต่อสู้ ใจอันสำคัญประการแรกที่เราจะต้องใช้เป็นเครื่องต่อสู้คือความอดทน                                                              

      ความอดทนเป็นกฎเบื้องต้นของการต่อสู้ เราจะต้องสร้างลักษณะทนทานขึ้นในตัวของเราก่อนอย่างอื่น   คือทนทานต่อความลำบาก ทนทานต่อความทุกข์ร้อน ทนทานตลอดถึงอารมณ์ที่จะทำให้กำลังต่อสู้ของเราเสีย  เช่น ต้องไม่เป็นคนที่โกรธง่าย ท้อถอยง่าย ไม่เสียใจง่าย ไม่เห็นความลำบากเพียงเล็กน้อยเป็นความลำบากมาก ไม่เห็นเรื่องน้อยเป็นเรื่องใหญ่ ให้พิจารณาตังของเราว่ามีลักษณะทนทานหรือไม่ ถ้าไม่มีความพยายามปลูกให้มีขึ้นเพราะความทนทานเป็นบทเรียนบทแรกของการต่อสู้ วิธีฝึกให้มีความทนทานเป็นวิธีที่ง่ายและดีที่สุด                    

  -งดการพร่ำบ่น

  -งดการปรับทุกข์    การพร่ำบ่นถึงความยากลำบากและความหนักอกหนักใจเป็นการทำลายกำลังต่อสู้ในตัวของเราเองความยากลำบากอาจมีอยู่ในตัวของเราจริง แต่ถ้าเราเก็บเอาความรู้สึกอันนี้ไว้ไม่พูดออกมา นับเป็นทางแก้อันประเสริฐ เป็นทางที่จะสร้างความทนทานขึ้นในตัว ขอให้เราสังเกตดูคนบางคนที่ต้องเผชิญ ชีวิตอันลำบาก  ต้องทำมาหาเลี้ยงด้วยความเหน็ดเหนื่อย ผลได้ไม่พอเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง แต่ถ้าเราไม่บ่น เราจะรู้สึกสรรเสริญและในที่สุดความไม่บ่นนั้นเองจะช่วยตัวเขาเองได้ ผู้ที่ไม่บ่นย่อมจะสร้างกำลังใจสูงขึ้นในตัวเองและจะสู้กับความลำบากทั้งหลายได้ ฉะนั้นการต่อสู้อันแรกคือการไม่บ่น จึงเป็นวิธีที่เหมาะสมและง่ายสำหรับโลกที่เจริญแล้ว เป็นประการหนึ่ง การปรับทุกข์เป็นลักษณะของคนอ่อนแอ เรายิ่งปรับทุกข์กับใครกำลังต่อสู้ของเรายิ่งจางหายไปและคนที่ได้ฟังการปรับทุกข์ของเรานั้นเขาจะเห็นเราเป็นคนอ่อนแอไม่อยากให้ความร่วมมือ เพราะไม่มีใครอยากช่วยเหลือหรือให้ความร่วมมือกับคนที่อ่อนแอ ทุกคนอยากเกี่ยวข้องกับมนุษย์ที่เข้มแข็ง ไม่มีใครอยากคบหาสมาคมกับคนเคาะร้าย เพราะจะพาเขาเคาะร้ายไปด้วยเขาอยากคบคนเคาะดีตามความสังเกตส่วนมาก คนเราชอบพูดถึงความยากลำบากของตัวเองให้คนอื่นฟังหาได้คิดไม่ว่าการกระทำเช่นนี้ไม่มีทางดีอะไร เพราะถ้าเรื่องที่เราไปให้คนอื่นฟังนั้นเป็นความยากลำบากจริง ผู้ฟังนั้นก็จะเห็นความอ่อนแอของเรา ถ้าเรื่องที่เล่าไม่ใช่เป็น  ความยากลำบากจริง ผู้ฟังก็จะเห็นความอ่อนแอของเรามากขึ้น อย่างภาษิตที่ว่า "กัดฟันทน" เป็นภาษิตที่เราสรรเสริญมาช้านาน ความมายของภาษิตนี้คือ ยอมทนต่อความยากลำบากโดยไม่พูดนั่นเอง  รวมความว่า การต่อสู้ขั้นแรกที่สุดคือ งดการบ่นและงดการปรับทุกข์ ความจริงเมื่อพิจารณาดูแล้วเป็นวิธีที่ง่ายไม่ยากสำหรับนักต่อสู้จะพึงกระทำ สิ่งที่คนเราต้องต่อสู้มีมากมายจะพูดแต่ส่วนใหญ่ๆที่เราจะต้องต่อสู้มี 2 วิธี                

 -มนุษย์ด้วยกัน         

  -เหตุการณ์   การต่อสู้กับมนุษย์ด้วยกัน เป็นความจำเป็นที่คนเราหลีกเลี่ยงไม่ได้ เพราะมนุษย์เรายังเต็มไปด้วยกิเลสตัณหา การเบียดเบียนกันจึงเป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์  การต่อสู้จึงเป็นความจำเป็น แต่การจะต่อสู้อย่างไรนั้นแล้วแต่กรณี ในฐานะที่เราเป็นมุสลิมเมื่อเราถูกรุกรานก็ควรจะใช้หลักการซอบัร(อดทน)เป็นเครื่องต่อสู้  ก่อนที่เราจะพิจารณาแต่เพียงผิวเผินแล้วรู้สึกว่าเครื่องทำลายของมนุษย์มีมากเหลือเกิน แต่เมื่อสาวเข้าไปถึงต้นตอจริงๆ แล้วก็ไม่มีอะไรมากคือการทำลายด้วยวางา ซึ่งมีจิตใจเป็นสมมติฐาน  หลักการอิสลามสอนวิธีการเอาชนะไว้ย่อๆ ว่าพึงชนะความชั่วด้วยความดี เพียงท่านั้นท่านอาจจะนึกค้านในใจว่าไม่จริงหรือสู้ไม่ได้ แต่ความจริงสู้ได้อย่างแน่นอน ที่สู้ไม่ได้เพราะเราปฏิบัติผิด พึงจะเห็นได้เช่นคนบางคนหรือทั่วๆไปเวลาถูกด่าเมื่อเราทราบอยู่แล้วแต่ตัวเราไม่ผิด แทนที่เราจะอดทนไม่แสดงความโกรธในฐานะที่เราผิด แต่เราโกรธกลับไปตอบซึ่งเท่ากับ   "เอาน้ำโสโครกไปล้างสิ่งโสโครก" เรื่องมันก็ไปกันใหญ่ ผลสุดท้ายก็ย่อยยับไปทั้งคู่แทนที่จะเป็นผู้ชนะก็ต้องกลับเป็นผู้แพ้ ไม่ใช่เอาดีชนะชั่วแต่กลับเป็นเอาชั่วชนะชั่ว ซึ่งผิดจากหลักอิสลาม เราคงจะเคยเห็นคนบางคน เวลาใครมาด่าเขาหนหนึ่งหนักเข้าผู้มาด่าแพ้ไปเอง บางคนถึงกับสารภาพผิดและขอโทษในภายหลังในกรณีอื่นๆ ก็เช่นเดียวกัน รวมความว่าการต่อสู้คนด้วยกันต้องอาศัยความอดทน เมื่อเราปฏิบัติได้เช่นนี้เชื่อว่าเราต่อสู้แล้ว ต่อสู้ด้วยความอดทนผลที่ได้รับก็คือทำให้เราอยู่ได้และอยู่อย่างสบาย